"ทำไมแค่ลมเพียงแผ่วเบา ยังทำให้เหน็บหนาว
แค่เพียงแผ่นฟ้าที่ว่างเปล่า ยังทำให้มีน้ำตา
ทำไมมันช่างเปราะบางเหลือเกิน
อ่อนแอจนเกินจะเข้าใจ"



"จะโทษดิน จะโทษน้ำ จะโทษเดือนและดาว
กับเรื่องราว ที่ปวดร้าว ที่เธอมาทำแล้วหนีไป
ฟ้า ถ้าไม่ส่งมาให้เธอมีใจ
บอกกันซักคำเป็นไร
ว่าเหตุใด ต้องมาทำร้ายกัน
จากนี้เรื่องราวที่มี ก็ให้ลืมมันไป"



"แต่ทำไมๆ ต้องจำ เมื่อเธอไม่คิดจริงใจ
ทำไมๆ ความรักที่เธอนั้นลืมต้องเก็บมาคิดฟูมฟาย
อะไรๆ ยังย้อนเข้ามา ทุกช่วงเวลา
นั้นยังไม่เคยจางหาย วันที่ฉันมีเธอ
ไม่ว่าเวลาจะนานเท่าไร ฉันลืมไม่ได้จริงๆ "



"ถ้าหากฉันพูดความจริงของใจ ตั้งแต่วันนั้น
ถ้าหากฉันกล้าจะบอกว่าฉันคิดยังไง
หากเธอรู้ฉันคงไม่เสียใจ โอกาสอีกครั้งมันคงไม่มี
เก็บความรักมาจนวันนี้ มันสายไป"



"รู้ไหมในวันนี้ไม่เหมือนเก่า
รู้ไหมใครแอบเหงาคิดถึงเธอ
รู้ไหมอยากบอกรัก แต่กลัวเก้อ
ทนไม่ไหวที่จะห้ามใจ ไม่ให้รักเธอ"



"ไม่รู้ว่าเกิดอะไร ไม่เข้าใจความเจ็บนี้
เมื่อร่างกายทุกส่วนก็ไม่มี บาดแผลที่ตรงไหน
แต่ทำไมมันเจ็บเกินทน จนแทบยืนจะไม่ไหว
ไม่มีเรี่ยวแรง เกือบลืมหายใจ แค่เธอจะไป จากฉัน"



"เขียนหน้าต่าง เขียนสายลม เขียนบนหมอน
เขียนกระจก เขียนที่นอน เขียนหนังสือ
เขียนโต๊ะทำงาน เขียนหัวใจ เขียนข้อมือ
หนึ่งใจความที่เขียนนั้นคือ ต้องลืมเธอ"



"ค่ำคืนนี้มืดลง และตัวฉันยังคงนึกถึงวันเก่าๆ
ภาพฝันที่เราได้ผูกพัน และฉันรู้ดีมันคงไม่มีหนทาง
เริ่มรักก็เหมือนใจจะอ่อนแรง ฉัน.. ฉันรู้ว่าเราต่างกัน
ได้โปรดอย่าลดตัวมายืนข้างฉัน เมื่อเธอนั้นยืนอยู่บนฟ้า"



"แล้วแสงก็ชัดเจนขึ้นที่ขอบฟ้า ดวงดาวลับลาฟ้าไปทุกดวง
คืนที่วกวนควรจบสิ้นลงพลัน เหมือนว่าหนทางคงสิ้นสุดแล้ว
ค่ำคืนที่เคยทุกข์ทรมาน คงจะมลาย จางไปกับดวงตะวัน
แล้วเมื่อสายลมมากระทบกาย ฉันก็สั่นข้างใน
ทั้งที่แสงตะวันมันร้อนแรง กลับหนาวจนเจ็บหัวใจ
สุดท้ายก็ยังเหมือนเดิม ดิ่งจมลึกลง
ทุกนาที มันหมุนย้อนคืนมา ความว่างเปล่า ความมืดมน
ยังไม่ลบไม่เลือนไป ทุกนาที ดังภาพซ้ำในใจ
ยังทุกข์ทน ยังทิ่มแทง อยู่ตรงนี้ไม่เคยจากไป
ฉันฝันว่าฉันลืมตาจากความฝัน แต่อันที่จริงฉันยังนิทรา
ยังคงหลงทาง ไม่เคยแม้ลืมตา รู้และชัดเจนก็ในวันนี้
ปลายทางที่เคยเข้าใจว่ามี มันคือที่เดิม ตรงที่เคยจากมันมา"